SIKORKI W ZIMOWE DNI ... spędzające czas na brzózce w moim ogrodzie... :)

Sikorowate – rodzina ptaków z rzędu wróblowych. Obejmuje gatunki lądowe, nadrzewne, zamieszkujące półkulę północną. Ptaki te charakteryzują się następującymi cechami:
- niewielkie rozmiary (średnia długość ciała: 12-13 cm)
- krótkie skrzydła, ogon stosunkowo długi
- mały, krótki dziób (odżywiają się owadami)
- większość charakteryzuje się kontrastowym, najczęściej czarno-białym, ubarwieniem głowy
- posiadają 10 lotek I rzędu oraz 12 sterówek.

Są to w większości gatunki o dużej liczebności (przykładowo sikora bogatka jest jednym z najliczniejszych ptaków Polski), nie zagrożone wyginięciem. Jedynie 3 gatunki z rodzaju Parus uznaje się za narażone w przyszłości na utratę liczebności lub wręcz wymarcie. Do polskiej awifauny zalicza się 7 gatunków, wszystkie są objęte ścisłą ochroną gatunkową.

Na zdjęciu :
Bogatka, sikora bogatka (Parus major) – niewielki, częściowo wędrowny ptak z rodziny sikor, zamieszkujący w zależności od podgatunku (podgatunki niekiedy wyodrębniane w osobne gatunki):

Parus major major - cała Europa, północno-zachodnia Afryka, Azja Mniejsza, Iran, Kaukaz i południowa Syberia. W Polsce rozpowszechniony, bardzo liczny ptak lęgowy[3]. Północne populacje przemieszczają się zimą nieco na południe (z Polski do Francji, Holandii i Niemiec).
Parus major bokharensis - Azja Środkowa, Indie, Birma, Półwysep Malajski i Wielkie Wyspy Sundajskie oraz północne Borneo.
Parus major minor - wschodnie Chiny, dolny bieg Amuru, Półwysep Koreański i Japonia.
Parus major intermedius - na południowy wschód od Morza Kaspijskiego.
Parus major commixtus - północna część Półwyspu Indochińskiego.

Cechy gatunku
Największa z europejskich sikor. Obie płci ubarwione niemalże jednakowo. Samiec wyróżnia się szerszym czarnym paskiem na brzuchu. Upierzenie P. m. major - czarna głowa z białymi policzkami. Wierzch ciała oliwkowy, a pokrywy skrzydłowe szaroniebieskie z białym prążkiem. Spód żółty z czarną, podłużną pręgą (szerszą u samca niż u samicy). Młode mają czerń zastąpioną brązem, policzki żółtawe, spód matowożółty. Ptaki z podgatunku P. m. bokharensis mają biały brzuch, a P. m. minor - biały brzuch, białą plamę na potylicy i inny kształt plamy na policzku.

Wymiary średnie
długość ciała 14-16 cm
rozpiętość skrzydeł 22cm
masa ciała ok. 20-21 g

Biotop
Różnorodne lasy, często w sąsiedztwie człowieka - w parkach, ogrodach i sadach, w miastach wewnątrz osiedli mieszkaniowych. Zamieszkuje także tereny, gdzie jest wiele zagajników, zawsze na drzewach.

Gniazdo
W dziuplach, budkach lęgowych oraz innych, antropogennych miejscach - rurach, wywietrznikach, nawet w pozostawionym czajniku.

Jaja
Dwa lęgi w roku, jaja składane od końca kwietnia do początku lipca w liczbie od 6 do 14.

Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są przez okres 13-14 dni przez samicę. Pisklęta opuszczają gniazdo po 15-21 dniach.

Pożywienie
Owady i inne bezkręgowce, zimą pokarm roślinny (szczególnie chętnie nasiona roślin oleistych, np. słonecznika), często dokarmiana przez ludzi słoniną.

Ochrona
Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.

Sałatka brokułowa

Przepis na sałatkę brokułową :D :
- brokuł (gotowany)
- 4 jajka
- 2 pomidorki
- szczypiorek lub pietruszka
- 4 ogórki kiszone
- pół papryki
- jogurt naturalny
- czosnek

Produkty pokroić, wymieszać, wg w/w kolejności.
Smacznego :) :) :)

Buniuś :)

Olbrzymy belgijskie pochodzą z Gent w belgijskiej Flandrii. Króliki tej rasy należą do największych ras królików - dorosłe osobniki mogą w wieku 12-14 miesięcy osiągać masę ciała od 8 do 10 kg. Minimalna masa ciała dorosłego królika powinna wynosić 6 kg. Króliki te hoduje się w wielu odmianach barwnych, najbardziej rozpowszechnioną jest szara i biała - która została opisana szczegółowo na osobnej stronie. Ponadto olbrzymy belgijskie występują jeszcze w następujących odmianach barwnych: zajęczatej, żelazistej, żółtej, niebieskiej, czarnej i szynszylowatej.

Olbrzymy belgijskie należą do typu mięsnofuterkowego. Rasa ta stosunkowo późno osiąga dojrzałość do rozpłodu - samice w wieku 8-10 miesięcy a samce w wieku 1 roku. Wcześniejsze użytkowanie rozpłodowe jest niekorzystne i może powodować zahamowanie wzrostu tych zwierząt, czego następstwem może być skarłowacenie pojawiające się u następnych pokoleń.

Każdy hodowca powinien również pamiętać o tym, aby nie zostawiać w jednym miocie większej liczby młodych, może to objawiać się wśród nich tendencją do skarłowacenia. Podczas odchowu dużej liczby młodych hodowca powinien również zaspokoić w dostatecznym stopniu samicy jej zwiększone w tym okresie wymagania pokarmowe. Błędy popełnione w żywieniu młodych królików pociągają za sobą nieprawidłowości w postaci zahamowania wzrostu i rozwoju a to może prowadzić do: krzywizny, schorzeń narządów wewnętrznych, a u samic spowodować mniejszą płodność i mleczność.

Maksiu :)

Rasa Baran Francuski (FB) została wyhodowana we Francji przez krzyżowanie królików baranów angielskich z olbrzymami belgijskimi i dużymi królikami normandzkimi. Cechą charakterystyczną tej rasy są zwisające wzdłuż głowy duże, mięsiste uszy - skierowane otworami słuchowymi w kierunku głowy. Głowa wyraźnie garbonosa z charakterystyczną "koroną". Masa dorosłego królika powinna wynosić minimum 5,5 kg. Francuskie barany występują w wielu odmianach barwnych.
Po belgijskim olbrzymie jest to najczęściej hodowana rasa dużych królików mięsno-futerkowych w Polsce.

Poniższy szczegółowy opis cech budowy ciała, typu rasowego, barwy okrywy włosowej itd., został zaczerpnięty z Wzorca Królików wydanego przez Centralną Stację Hodowli Zwierząt w Likwidacji (Warszawa, Listopad 2000r.)
Występuje w następujących odmianach barwnych:
Francuski Baran Szary (FBS) - genotyp: AA BB CC DD GG
Francuski Baran Żelazisty (FBŻl) - genotyp: AA BeB CC DD GG
Francuski Baran Czarny (FBC) - genotyp: AA BB CC DD gg
Francuski Baran Niebieski (FBN) - genotyp: AA BB CC dd gg
Francuski Baran Hawana (FBH) - genotyp: AA BB cc DD gg
Francuski Baran Madagaskarowy (FBM) - genotyp: AA bb CC DD gg
Francuski Baran Szynszylowaty (FBSl) - genotyp: AchiAchi BB CC DD GG
Francuski Baran Żółty (FBŻ) - genotyp: AA bb CC DD GG
Francuski Baran Srokacz (FBSr) w ww. odmianach barwnych - genotyp: do ww genotypów dodawany jest allel Kk
Francuski Baran Biały Czerwonooki (FBBc) - genotyp: aa -- -- -- --
Francuski Baran Biały Niebiekooki (FBBn) - genotyp: AA -- -- -- -- xx

Wymagania wzorcowe masy ciała w poszczególnych miesiącach życia dla tej rasy królików przedstawiają się następująco:


wiek (miesiąc) 3 4 5 6 7 8
masa w kg 2,5 3,5 4,0 4,5 5,0 5,5



Ocena cech objętych wzorcem:

1. Masa ciała w wieku 8 miesięcy i powyżej:


kg 5,00-5,19 5,20-5,49 5,50 i powyżej
pkt. 8 9 10



Dopuszcza się u samców niższą wzorcową masę ciała o 10 % niż podana w powyższej tabeli.
Najniższa dopuszczalna masa ciała królika w wieku 8 miesięcy i powyżej - 5 kg.
Przy ocenie samic i samców na wystawie dopuszcza się masę ciała o 5 % niższą niż podana w tabeli.

2. Budowa ciała:
Harmonijna budowa ciała. Sylwetka krępa i zbita. Tułów walcowaty. Zad lekko ścięty bardzo dobrze umięśniony. Szyja krótka (niewidoczna) i silna. Nogi krótkie i silne. Ogon prosty przylegający do tułowia. U samic niewielkie, symetryczne podgardle.

3. Typ rasowy:
Głowa szeroka i mocna, wyraźnie garbonosa. Policzki silnie rozwinięte, szerokie zaznaczone. Oczy duże, wyraźne, nie za głęboko umieszczone w oczodołach (miernie "wysadzone"). Uszy mięsiste, o pełnym owłosieniu, mocno osadzone, symetrycznie zwisające otworami do głowy. Końce uszu zaokrąglone łagodnie. Na głowie między uszami wyraźnie zaznaczona "korona". Rozpiętość uszu od 38 cm do 45 cm.

4. Jakość okrywy włosowej (gęstość, sprężystość i jedwabistość):
Okrywa włosowa gęsta (zwłaszcza włosów podszyciowych), sprężysta i jedwabista. Długość włosów pokrywowych od 3,5 cm do 4 cm.

5. Barwa okrywy włosowej:

Barwa okrywy włosowej zróżnicowana w zależności od odmiany barwnej:
szary (FBS) - ogólna barwa w partii grzbietowej ciemnoszara, boki oraz brzuch nieco jaśniejsze. Klin karkowy mały, lekko brązowy. Uszy czarnoobramowane. Wewnętrzna część ud oraz kończyn przednich i spód ogona - białe. Szeroki biały pas okrywy włosowej wzdłuż linii białej brzucha.
żelazisty (FBŻl) - ogólną barwę okrywy włosowej tworzą czarne i brązowe włosy, przy czym włosy czarne przeważają. Wewnętrzna część ud oraz kończyn przednich i spód ogona grafitowy. Pas brzuszny ciemnoszary do grafitowego.
czarny (FBC) - barwa włosów pokrywowych jednolicie, głębokoczarna, z wyraźnym połyskiem na całym ciele. W części brzusznej barwa okrywy o mniejszym połysku. Pas brzuszny ciemnoszary do grafitowego.
niebieski (FBN) - barwa włosów pokrywowych ciemnoniebieska, równomierna na całym ciele, o wyraźnym połysku. Ogólna barwa o wrażeniu czarnym z nalotem niebieskim. Barwa okrywy brzucha i wewnętrznych stron ud matowa.
hawana (FBH) - barwa włosów pokrywowych jednolicie ciemnobrązowa (czekoladowa) z wyraźnym połyskiem na stronie grzbietowej, na stronie brzusznej matowa.
madagaskarowy (FBM) - barwa włosów pokrywowych od złotobrązowej do złotoczerwonej. Na tle tej barwy rozłożone są ciemnobrązowe włosy tworzące jakby owal. Uszy, pysk (tzw. maska), obwódki wokół oczu, brzuch, wewnętrzne strony ud, spód ogona mają barwę brązowoszarą bez woalu z ciemnobrązowych włosów, okrywa matowa. Maska nie może przechodzić powyżej linii oczu. Ciemna i jasna barwa nie może odcinać się ostro od siebie, powinna łagodnie przechodzić jedna w drugą.
szynszylowaty (FBSl) - barwa włosów pokrywowych szara o odcieniu niebieskawym, z ciemnymi i białymi wierzchołkami (woal), równomiernie rozłożona na całym ciele. Klin karkowy mały, w kolorze jasnoszarym. W partii brzusznej barwa włosów jaśniejsza. Uszy ciemne, czarnoobramowane. Ogon od strony górnej czarny, przeplatany szarobiałymi włosami, od spodu biały.
żółty (FBŻ) - ogólna barwa okrywy włosowej pomarańczowożółta, bez srebrzystości. Oczne obwódki i skroń trochę jaśniejsze. Okrywa włosowa na brzuchu, spodzie ogona i wewnętrznej stronie ud rozjaśniona do koloru jasnokremowego, a nawet białego.
srokacz (FBSr) w ww. odmianach barwnych - okrywa włosowa w barwie odpowiadającej jednej z ww. odmian barwnych występuje na głowie (uszy, korona, część nosowa, czoło, okolice oczu), tułowiu w formie tzw. "płaszcza" okrywającego grzbiet, wierzchnią stronę ogona i około2/3 wysokości boków, odcinając się nie regularną linią od barwy białej. "Płaszcz" musi być symetryczny. Piersi, przednie kończyny i dolna część policzków są całe białe. Przeważnie białe są tylne kończyny i brzuch. Nie jest wadą białe zabarwienie pod brodą. Biała strzała, zaczyna się od czoła i przechodzi na koronę, dzieląc ją poprzek na pół. Białe plamy na karku.
biały czerwonooki (FBBc), biały niebieskooki (FBBn) - barwa włosów pokrywowych śnieżnobiała.

6. Specyficzne cechy rasowe (barwa włosów podszyciowych, oczu, pazurków):

szary (FBS) - barwa włosów podszyciowych na całym tułowiu siwoniebieska. Pazurki i oczy o barwie brązowej.
żelazisty (FBŻl) - barwa włosów podszyciowych na całym tułowiu ciemnostalowa, lekko rozjaśniająca się w kierunku skóry. Oczy barwy od bardzo ciemnobrązowej do czarnej. Pazurki czarne.
czarny (FBC) - barwa włosów podszyciowych intensywnie ciemnoniebieska, oczy i pazurki ciemnobrązowe.
niebieski (FBN) - barwa włosów podszyciowych nieco jaśniejsza od włosów pokrywowych, oczy barwy niebieskoszarej, barwa pazurków od szarej do czarnej.
hawana (FBH) - barwa włosów podszyciowych niebieska, jednolita na całej długości włosa, matowa. Oczy brązowe, pazurki ciemnobrązowe.
madagaskarowy (FBM) - barwa włosów podszyciowych wyraźnie złotoczerwona. W partiach okrywy brązowo szarej podszycie kremowe. Barwa oczu brązowa, pazurków ciemnoszarobrązowa (ciemnorogowe).
szynszylowaty (FBSl) - włosy podszyciowe ciemnoniebieskie zajmujące ok. 2/3 długości włosa, strefa środkowa około 7 mm barwy białoszarej. Nad strefą środkową czarny pas szerokości około 3 mm. Przy rozdmuchiwaniu okrywy wyraźnie widoczna strefowość w ubarwieniu włosów. Oczy ciemnobrązowe, pazurki brązowe do czarnych.
żółty (FBŻ) - barwa włosów podszyciowych pomarańczowo-żółta, oczy brązowe, pazurki ciemnobrązowe.
srokacz (FBSr) w ww. odmianach barwnych - w barwnych partiach okrywy włosowej włosy podszyciowe w barwie typowej dla danej odmiany. Białe podszycie przy białej okrywie włosowej. Oczy i pazurki w barwie odpowiadającej danej odmianie.
biały czerwonooki (FBBc) - barwa włosów podszyciowych śnieżnobiała, oczy czerwone lub karminowe, pazurki białe.
biały niebieskooki (FBBn) - barwa włosów podszyciowych śnieżnobiała, oczy szaroniebieskie, pazurki białe.

Wady dopuszczalne:
Mniej harmonijna budowa ciała. Zwężenie tułowia w części piersiowej. Głowa węższa, słabo zaznaczony garbonosy profil głowy. Widoczne pojedyncze podgardle u samców, zbyt luźna skóra. Oczy lekko wypukłe. Uszy symertycznie zwisające, ale nie przylegające dokładnie wewnętrzną stroną do głowy. "Korona" słabo zaznaczona. Małe odstępstwa od barwy typowej dla danej odmiany. U FBBc i FBBn barwa okrywy włosowej perłowa lub kredowobiała, z lekkimi zażółceniami. Okrywa włosowa mniej gęsta i sprężysta. Minimalne odstępstwa w barwie oczu i pazurków w stosunku do wzorca.

Wady niedopuszczalne:
Masa ciała mniejsza niż 5,00 kg. Wydłużona głowa bez garbonosego profilu, długa szyja. U samic brak podgardla albo podwójne lub potrójne niesymetryczne podgardle. Niesymetryczne zwisające uszy zwrócone otworami ku przodowi o rozpiętości mniejszej niż 38 cm lub większej niż 45 cm. Długość włosów w partii grzbietowej poniżej 3,5 cm lub zaznaczone miejscowe przerosty włosa(kępiastość), okrywa włosowa rzadka, brak sprężystości. Brak "korony". Duże odstępstwa od barwy typowej dla danej odmiany, u FBBc i FBBn okrywa włosowa zażółcona lub pojedyncze ciemna włosy w okrywie, inna jak wzorcowa barwa oczu i pazurków.


--------------------------------------------------------------------------------

W pracy hodowlanej powinniśmy zwracać uwagę na to, aby osobniki, które zostawiamy do dalszej hodowli posiadały jak najwięcej cech zbliżonych do ideału. Drobne wady opisane w punkcie jako "wady dopuszczalne" nie eliminują zwierzęcia z dalszej hodowli. Jeżeliby jednak wystąpiła chociaż jedna cecha opisana w punkcie "wady niedopuszczalne" to takiego osobnika powinno się natychmiast eliminować z dalszej hodowli.

Oskar :)

Bernardyn długowłosy – jedna z ras psów, należąca do sekcji psów molosowatych w typie górskim. Według klasyfikacji FCI nie podlega próbom pracy.

Rys historyczny
Pochodzenie rasy nie jest dokładnie znane, najbardziej prawdopodobną wydaje się hipoteza, iż Rzymianie przyprowadzili ze sobą w Alpy molosy, które w odmiennych warunkach klimatycznych i na skutek krzyżowania z rodzimymi rasami wytworzyły dwa typy psów: lżejszy, od którego pochodzą wszystkie szwajcarskie psy pasterskie, i cięższy, od którego wywodzi się m.in. bernardyn.

Rasa ta swoją nazwę wzięła od klasztoru kanoników regularnych na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda. Został on założony w 980 r. przez św. Bernarda z Menthon. Dawne kroniki zaginęły lecz wiadomo, że mnisi wyhodowali w XVIII w. bernardyny na przewodników, aby odnajdywały i ratowały ludzi w górach. Pierwotnie bernardyn miał krótką sierść, jednak dzięki krzyżówce z nowofundlandem powstała odmiana szorstkowłosa.

Budowa
Są to psy bardzo wysokie, szerokie, o potężnym kośćcu i dużej masie. Pierwotne psy były nieco mniejsze gdyż dochodziły do wagi 50 kg. Zdarzają się przypadki bernardynów o masie nawet 100 - 130 kilogramów.

Szata i umaszczenie
Ze względu na szatę istnieją dwie odmiany bernardyna: krótkowłosa i długowłosa. Umaszczenie jest brązowo - białe i brązowo-żółte, białe w rude łaty. Ze względu na gęste i ciepłe futro, w obszarach poniżej gór, w lato bardzo mocno traci futro. Pochodzi ze Szwajcarii. Umaszczenie czerwone i białe.

Zachowanie i charakter
Bernardyny są łagodnymi, wiernymi i przyjacielskimi psami. Znane ze swojej lojalności, spokoju, tolerancji w stosunku do innych zwierząt oraz dzieci. Bardzo skore do zabawy, niezależnie od wieku. Wyróżniają się wysoką inteligencją, dobrze wychowane są bardzo posłuszne. Bardzo przywiązują się do swoich właścicieli - nierzadko stają w ich obronie, gdy grozi im jakiekolwiek niebezpieczeństwo.

Użytkowość
Psy tej rasy są wykorzystywane w ratownictwie górskim (wykorzystywane są głównie krótkowłose) i w poszukiwaniach rożnego typu. Hoduje się je też jako psy stróżujące bądź domowe.

Ciekawostki
Najsławniejszym bernardynem był Barry, który ratował ludzi na przełęczy św. Bernarda. Legenda głosi, że uratował on 40 osób, a zginął przy uratowaniu 41. Pomnik tego psa znajduje się w Cimetière des Chiens, a jego ciało prezentowane jest w Muzeum Historii Naturalnej w Bernie (zobacz).
W amerykańskim filmie Beethoven głównym bohaterem jest pies rasy bernardyn.

Choroby
Bernardyny są podatne na skręt żołądka (choroba śmiertelna w skutkach) oraz dysplazję stawów. Występują także problemy z uszami, oczami i ślinotokiem.

Nuczka w oczekiwaniu na ciasteczko ... :D

Luna :)

Co by tu "nabroić" ... ? :p